
Loslaten 10.0 Blog over "gewoon" loslaten. Loslaten lost op. Maar hoe doe je dat nu eigenlijk?
Loslaten 10.0
Loslaten lost op…..
Daar kan ik me prima in vinden.Maar voor je op dat punt komt heb je vaak al een flinke weg afgelegd.
In mijn praktijk ligt een tegeltje met diezelfde tekst: loslaten lost op. Een paar jaar geleden gekocht voor mezelf en voor een vriendin, die psycholoog is en er precies zo over denkt maar ook weet hoe ingewikkeld het pad van loslaten kan zijn.
Ik heb het tegeltje eerst eenaantal maanden in onze eigen woonkamer neergelegd… wat mooie gesprekken opgeleverd heeft. Daarna is ie verhuisd naar mijn praktijkruimte.
Ik betrap me er wel eens op inde praktijk dat ik tegen een cliënt zeg: je mag het gewoon loslaten, het dient je niet langer en staat je groei in de weg. Ja mooie woorden maar vooral dat woordje “gewoon” is niet helemaal op z’n plaats. Loslaten is wat mij betreft misschien wel de moeilijkste opdracht in het leven. En als het je is gelukt….Mag je het in een volgende situatie “gewoon” nog een keer doen! En nog eenkeer….. en nog een keer…
Deze week volgde mijn dochter een masterclass loslaten. Zoals sommigen van jullie weten is ze voor stage op Bonaire: bijna 5 maanden waarvan nu zo’n 3,5 week verstreken zijn. Voor mij was het vertrek (en in het bijzonder de weken ervoor) een gevalletje loslaten 10.0, loslaten met hoofdletters. Heeft niets te maken met het feit dat ik geen vertrouwen heb in mijn dochter maar dat ik me er geen voorstelling van kan/kon maken wat het inhoud als je 17 jarige dochter aan de andere kant van de wereld verblijft.
Maar goed…. Terug naar haar. De eerste weken zijn goed verlopen met af en toe een flinke uitdaging op haar pad. Haar aangekochte scooter ging binnen een dag stuk, maar dat werd opgelost. Diezelfde scooter kon ze niet verzekeren want ze is nog geen 18. Dat nog geen 18 zijn werkt op haar als een rode lap voor een stier. Pislink wordt ze ervan. En dat snap ik wel want stage in Spanje was niet mogelijk omdat ze nog geen 18 was. Allerlei andere opties…. Niet mogelijk…. Je bent nog geen 18. De A-B-C eilanden, dat was wel mogelijk aldus haar opleiding. Na lang wikken en wegen (ze is geen 18, dus ze krijgt ook geen uitwonende beurs) toch gekozen voorBonaire.
Na de uitdagingen van de afgelopen weken, stagebeurzen die gecanceld werden door een “foutje” van haar opleiding etc. was het maandag tijd voor haar afspraak bij de IND. Ze moest haar werk/stagevergunning aanvragen. Ze was ziek die dag maar naar die afspraak “moest” ze gaan. Haar werkgever had hier veel moeite in gestopt aangezien zelf pas in november een afspraak kon maken. Zo’n afspraak duurt vaak een uur tot anderhalf uur. 5 minuten na aanvang stond ze weer buiten. Overvallen, beduusd en ik denk eigenlijk ook wel vernederd. De dame in kwestie gaf aan dat ze de vergunning pas aan kan vragen als ze 18 is. Waarop mijn dochter antwoordde: “Dat kan toch niet mevrouw? Ik heb gebeld vanuit Nederland naar de IND. Zij weten dat ik nog geen 18 was en dat was geen probleem”. "Luister", stelde de medewerkster van de IND: “Ik werk hier al 30 jaar en ken de wet vast beter dan jij, of niet soms”! En daar liep ze…. naar buiten….. aangekomen bij haar scooter was ze inmiddels in tranen en in complete paniek belde ze me op. Nadat ze weer enigszins gekalmeerd was, afgesproken dat ze naar haar collega’s van de HR afdeling zou gaan. Zij hebben haar verhaal aangehoord en zij zijn hun uiterste best aan het doen om haar te helpen met haar vergunning.
Stress….. enorme stress en eenmoeder die zegt: lieve schat, je hebt voor nu gedaan wat je kunt doen, het ligt nu even bij anderen, ga genieten, neem een duik in die prachtige zee daar en laat het “gewoon” even los. Dat noem ik toch wel een masterclass in loslaten voor beide generaties…. Moeder & dochter.
Vind jij het ook lastig om “gewoon” lost te laten? Of heb je een zoon of dochter die daar flink mee worstelt? Ik kijk graag met je mee….geef je inzicht en kijk samen met jou wat er aan blokkades op je pad ligt die “gewoon” loslaten voor jou zo ontzettend lastig maakt. Benieuwd naar hoe ik werk? Stuur me een berichtje, bel me even of kijk op www. Te-Aroha.nl
Andere weetjes en verhalen

Papa
Lieve pap, ik mis je bulderende lach, ik mis “onze” momenten onder het genot van een heerlijk Kasteelbiertje, ik mis onze (verhitte) discussies, ik mis jouw armen om me heen en ik mis je woorden die me telkens opnieuw onvoorwaardelijk liefde lieten voelen. En toch….in de energie ben je nog steeds bij me. Het fysieke moet ik misschien missen maar ik voel je nog steeds dicht bij mij, dicht bij ons.

Niet 1 maar 2 droombanen!
Wat ga je doen als je op werkgebied de allerleukste baan hebt die je je kan wensen? Achterover leunen en genieten? Dat laatste zeker! Ik geniet elke dag van alle geweldige cliënten die in mijn praktijk Te Aroha over de vloer komen. Samen onderzoeken waar de pijnpunten zitten, waar klachten vandaan komen maar vooral samen ervoor zorgen dat er een nieuwe weg ingeslagen kan worden zonder fysieke, emotionele of mentale klachten. Mijn droombaan 🩷 Maar achterover leunen? Dat zit niet helemaal in de aard van het beestje






